یادت هست سپیدارهای کنار راه را که با باد می رقصیدند

گفتم از کاج های کوچک خشک شده کنار نارون پیر

از اردیبهشت عشق و از سهراب، از سهراب که گفتم

گفتی می خواهی دلم را بشکنی و گریه ام بیندازی؟

گفتم به خدا نه!

گفتی در این صبح قشنگ نمی توانی از زخم ها نگویی!

از غزل بگو ، نکند از یاد برده ای آن همه قول و غزل را !؟

گفتم این خورشید عالم تاب خیلی خوب می داند که عشق با کوله باری از غزل

به خانه دل من می آید

گفتی تو ماه را دوست نداری؟

گفتم خیلی دوستش دارم

گفتی از ماه آسمان دلت بگو

گفتم برای اینکه از ماه تمام دلم بگویم بگذار دمی و درنگی ببینمت

پرده توری را کناری زد و من دیدمش، همان ماه من بود که می خندید

خندیدم و قدم برداشتم و به یادگار بر روی ستون سنگی نوشتم:

 "موسم اندوه که می رسد، ماه را نگاه کنید"

همان جا نشستم یک دل سیر دیدمش، دیدمش، دیدمش...

عصر جمعه

عصر یک جمعه دلگیر

دلم گفت بگویم، بنویسم

که چرا عشق به سامان نرسیدست!؟

و هنوزم که هنوز است، غم عشق به پایان نرسیدست

بگو، حافظ دلخسته ز شیراز بیاید

بنویسد که هنوز یوسف گمگشته به کنعان نرسیدست

کلبه احزان به گلستان نرسیدست...

"بخشی از متن یک  sms"

دلم تنگه...

من اگه از چشم های تو می گم

من اگه در پی نام و نشون تو هستم

من اگه از رفاقت تو با تیغ نارفیق به گلو نشستت

من اگه از زخم کاری دل می گم

مکدر نشو، جون پناه من

من از چشم های تو می گم

تا ببینی که روزگارم سخته و تن زخمیم عاصیه!

تا تو ببینی که دلم تنگه برات

دلم تنگه برای آسمونی که دیگه آبی نیست!

دلم تنگه برای دل فولادم که دیگه تا شده ، خم شده ، شکسته ست

دلم تنگه برای ابری که دلش پر گریه ست

دلم تنگه برای بارون!

تو رو خدا بذارید بارون بیاد

با شمام با معرفت ها!

محض رضای عشق ، دیگه آفتاب و جیره بندی نکنید

فرصت عشق و از ما نگیرید

روشنی رو از چشم ها نگیرید

حسین

حسین(ع) بیشتر از آب، تشنه لبیک بود

افسوس که به جای افکارش

زخم های تنش را نشانمان دادند و بزرگترین دردش را بی آبی نامیدند!

(دکتر علی شریعتی)

نشانی

"خانه دوست کجاست"؟ در فلق بود که پرسید سوار

آسمان مکثی کرد!

او هم نمی دونست که "خانه دوست کجاست"!

کلام آخر*

یه شب تو پائیز که غمت سر به سر دل می ذاره

مریم همون کسیکه بیشتر از همه دوست داره...!

*برای تو که برای من بهترین بودی

بی نام

من که از جنس تو بودم

پای حرف های تو موندم

چرا می گی ناگزیری

من که هر چی گفتی خوندم

هنوزم یادم نرفته ، تو پر از عاشقی بودی!

منم هر چیزی که داشتم پای عشق تو نشوندم

حالا می گی که ترانه واسه ما هیچی نداره!

یادته ، یادته ترانه هامو  واسه خاطرت سوزوندم

تو چرا دلت گرفته!؟

چرا می گی تنها هستی؟

من که تنها بودم اما، تنهایی رو از تو روندم

جرم من چی بود که امروز بی گناه پر گناهم!؟

من که عشقمو عزیزم، هر جا تو خواستی کشوندم

عاشقی کردی و رفتی، همه دار و ندارم

حالا محتاج تو هستم

کاش ، کاش منم مثل تو بودم...

بی نام

آب از آب تکان نخورد

نه دیدی و نه دیده شدی!

رفت و گذشت...

بی نگاهی که بوی مهربانی دهد

غافل از اینکه همین نزدیکی ها

از آب آبی تر است دلی که می میرد برای لحن کودکانه او

لحنی شبیه مریمی های پرپر

امشبم مثل همیشه ست

آره، باز هم سر می زند تنهایی

آره، از دوباره می آید دلتنگی

آره، با ندیدنش چه می کنی!؟

هراسی ندارم!

باهاش رفیقم این روزا...

سلام

اومدم ولی خیلی دیر ، خودم می دونم

یکماه و نیم تو کما بودم ، هنوزم خوب نشدم ولی شکر بهترم

دارم سعی می کنم دوباره وارد بازی زندگی بشم ولی نمی دونم که توانی برای بازی دارم یا نه!

از تمام دوستانم که در این مدت برام پیغام گذاشتن و به فکر من بودن ممنونم و فقط می تونم بگم که شرمنده همه شدم، همین.

امیدوارم که بتونید منو ببخشید...

نیستش

نیستش ، نمی دونم کجاست !؟ چه می کنه !؟

ولی می دونم که ندارمش!

هیچ وقت نخواستم که تو رو با چشمات به یاد بیارم

نمی خواستم که تو رو تو گم ترین آرزوهام ببینم

نمی خواستم که بی تو به دیوارها بگم : "هنوزم دوست دارم"

آخه تو حول و ولای پریشونی تو رو نداشتن

تو گیر و دار ای بابا ، دل تو هیچ ، حال اون خوش

ای بی مروت!

دیگه دلی می مونه که جون دل کبوتر بتپه

که با شما از جون زندگیش بگه

بگه که :      هنوز زنده ست

                      هنوز زنده ست

                           هنوز زنده ست

اگه صدا ، صدای منه ، نفس اگه نفس تو

بذار که اون خوش غیرتاش بدونن

که دل ، دل من ، دیگه دل نیست

دیگه دل نمی شه ، نه دیگه این واسه ما دل نمی شه...